मैँले दुइ कोरि नाग्दा

मेरो पनि उमेर थियो,

यौवनको चाहना थियो,

रोमान्चको अनुभव थियो,

आशा र अभिलासाको ताजमहल थियो।

म पनि फुलको बास्नामा मुग्ध हुन्थे,

उन्मुक्त जीवनको फुर्तिला पाइलामा नाचीदिन्थे,

समयको बगाइका छालहरुमा सपनाहरु देख्ने गर्थे।

आज समयको उकालि चडाइको यो स्तरमा,

उँदो फर्केर हेर्दा म अललिएँ,

कहाँ कुन खाल्डोमा म ता बरालिएँछु;

खै मेरा आशाका फूल फूलेका,

खै मेरा उपलब्धिका तक्माहरु झुन्डीएका।

दुइ कोरि बशन्त नाग्न लाग्दा,

ती अर्थहीन दिनहरुका पन्ना पल्टाउँदा,

शुन्यतामा सृष्टी गरेका महलहरुको भग्नावसेश केलाउँदा,

‘म’ मात्र भावहिन र पथभ्रष्ट भएर,

आशाको धिपधिप दियो लिएर घस्रिरहेको पाएँ।।

 (यो मेरो २००३ को कुनै बेलाको रचना)