हरेक शैक्षिक सत्रहरू धेरै पट्यार लाग्दा र एकनासे हुने
गर्छन । मैँले शैक्षिक ब्यबस्थापनको काम सम्हालेको पनि झण्डै १० बर्ष पुगेछ । शिक्षण
पेशामा रहेरै पनि पढाउन नपाएको आत्मग्लानि एक तिर छ भने, ब्यबस्थापनले उब्जाउने
मानसिक थकावट र असन्तुस्टिले खिन्न पारेको अबस्था अर्को तर्फ । यी चक्रब्यूहबाट
राहत पाउन म हेरक बर्ष हुने लामो हिउँदे बिदाको प्रतिक्षामा बस्ने गर्छू।
डिसेम्बरमा सुरु हुने बिदाको योजना दुई महिना अगावैबाट गर्दा पनि ति रहेका दुइ
महिना अलिक धेरै उद्पादक हुने गर्छन । कुनै पनि बिदा, छोटो होस वा लामो, एउटा थकाई मार्ने अन्तराल मात्र नभएर,
भ्रमण गर्ने, आफन्त सँग भेटघाट गर्ने, नयाँ र उत्साहबर्धक काम गर्ने अनि आत्मचिन्तन
गरेर अबिरल जीवनको समिक्षा गर्ने, अवसर पनि हो ।
सन् २०१६-१७ को डेड् महिने बिदामा बेङकोक वा दिल्लि घुमेर
होइन, तर भिन्न र अनौठा ठाऊँहरुको यात्रा गरेर माथि उल्लेखित उदेश्य पुरा गर्ने
अठोट गरेँ । तेसै पनि यी ठाउँ पुग्ने अभिलाशा धेरै पुराना भइसकेका थिए।
पहिलो गन्तब्य छेऊकै आफ्नो जन्मभुमिलाई छाने । भर्खरै
खोलिँदे गरेको नयाँबाटो लिएर हामि सपरिवार दोरोखा पुग्यौँ । यो समयमा गाउँभरि नै
पुजा, पुराण, बिहे इत्यादि हुने गर्छन । सुन्तला र ज्यामिर प्रसस्तै पाइन्छन भनेँ
समय को परिबर्तन र देशको बिकास सँगै यी कुना ठाउँमा बिकासको लहर आएको छ । त्यो
भारि बोकेर, झाला-झार्लाङि गरेर, बाँच्नु पर्ने अबस्था पलायाम भइसकेको छ । अझ
दोरोखा गाउँ ता तुलनात्मक रूपमा पहिले नै केहि अगाडि पुगि सकेको । त्यहि पल्ला
गाउँमा भइरहेको आफन्तको घरको पूराणमा सम्लग्न भएर भोलिपल्ट मैँले पारि गाउँ मेनाको
बाटो लिएँ ।
४० बर्ष अगाडि बिद्यार्थि छँदा हरेक १५ दिनमा वारिपारि
गेरको यो बाटो कतै उस्तै लाग्ने कतै बेग्लै। गाडिको बाटो भए पनि पारिपट्टि जानलाई
बेलुका साम्चिबाट आउने गाडि कुर्नू पर्ने भएकोले र त्यो पुरानो सम्झना ताजा पार्ने
बिचारले मलाई हिडेर जाने मनसाय भयो । त्यो समयमा दौडेर एक घण्टामा पुरा गरेको
बाटोलाइ आज झण्डै अढाई घण्टा लगाएर म तुर्सा किनार पुगेँ । सँधैको हिँड्ने पुल
भन्दा निकै माथि पर्ने साम्चू र नाम्चूको दोभान छेउमै निर्माणाधिन पूल खसेर भएको
दुखद घटनाको याद गराउने भग्नाबसेस हेर्दै एउटा सानो अस्थायि फलामे पूल तरेर पारि
पुगेँ । गत बर्षको बर्खे झरिको बेला फलामे पुल जोड्दै गर्दा लठ्ठा चूँडिएर ९ जना
स्रमिक उर्लिँदो नदिमा खसेर ज्यान गुमाएको दुखद समाचार आएको थिए । समयको मलमले त्यो घटनालाई पनि बिर्साइ सकेछ । यो
ता हिउँदको बेला छ, त्यहिँ तल बगरमा २-४ वटा बोलेरो गाडि बिसाएर करिब १५ जना जति
मानिसहरू पिक्निकको रमझममा मस्त थिए । म वारिपारिका दृश्य हेर्दै गाडिको कच्चिबाटो
लिएर फेरि किनारै किनार उँधो झरेँ । झण्डै १ कि.मि. हिँढे पछि एउटा अर्को बोलेरो
आयो, अप्ठ्यारो मान्दै हात उठाएर गाडि रोक्ने ईसारा गरेँ। भाग्यबस गाडि रोकियो,
चालक भाइले चडाए अनि त्यो चिरपरिचित बाटोमा पहिलोपल्ट गाडि चडियो । कुरा गर्दै
लाँदा ती साना भाई चालक ता मेरै सहपाठि मन बाहादुर बानियाँ का ९ छोरा मद्येका एक
रहेछन । धेरै चलाख र गाडि चलाउन उत्तिकै चतुर, सानो गोरेँटो जस्तो बाटोमा, पानि,
हिलो, ढुङ्गा जोगाउँदै, डेड घण्टा लगाएर मेनाको धमिले गाऊँमा मलाई ओराले । सानो
छँदा त्येति समयमा त्यो ठाउँ हिँडेरै पुगिन्थ्यो, जे होस गाडिले केहि राहत ता दियो
। भाडा लिन भतिजले अस्विकार गरे, म धन्यबाद टक्र्याएर काकाको घर तिर लागेँ ।।
काका-काकिको त्यो पुरानो घर पनि धेरै आधुनिक भइसकेछ । बिजुलि
बत्ति आएको छ, घरको करेसामा खानेपानि, पक्कि शौँचालय, गोबर ग्यास आदीले सुबिधा
पुगेको छ भनेँ, घरमा टिभी देखि धेरै आधुनिक सुबिधाका सामाग्रिले परिपक्क देखिन्छ ।
यो परिवारको आफ्नै दुखद भोगाईको इतिहासलाई सम्झेँ अनि यो आजको सम्पनतालाई हेरेर
भित्र भित्रै गदगद् भएँ । यो सकारात्मक परिबर्तनले हामि सम्पुर्ण परिवारलाई नै
धन्य तुल्याएको छ ।
भोलि पल्ट बिहानै खाना खाएर गाउँ घुम्न निस्कियेँ । गाउँको
बनोट उहि छ, टिनका छाना लगाएर नयाँ केहि पक्कि र केहि पुरानै गाह्रे घरका छानामा
जस्ता पाताले ढाके पनि पारालका छाना भएका साना गाह्रे र झुप्रे घर पनि छँदै छन् ।
गोरेटा पनि उनै हुन्, मात्र कता कता गहिरिएछन, कतै साना ढुङगा ठुला भएर बाहिर निस्केछन,
कतै भासिएछन, कतै नयाँ बोट बिरूवा पलाएछन् भने कतै मासिएछन । यो ता प्रक्रितिको स्वभाबिक परिबर्तन हुने कुरा
मात्र भयो । घरबारिमा एउटा नौलो दृश्य चैँ अलैँचिले आँगन सम्म ढाकेको देखियो ।
अनायासै यो गत ५-१० बर्षमा अलैँचिले धेरै आमदामि दिन थाले पछिको यो अबस्था प्राय
देशै भरि उस्तै छ । अलैँचिको आमदामिले
किनेका गाडि र घरमा उपभोगका साधन प्रसस्तै देखिन्छन् । राईस कुकर, बोआइलर, जिउमा
लगाएका न्याना पहिरन अनि हातमा बोकेका महङ्गा मोबाइलले मलाई भने ति अतितका अभाव,
पिडा र गरिबी अबस्थाको सम्झना गरायो । आज तिनै गाउँका मानिस अमेरिका, क्यानाडा र
अस्ट्रेलिया पुगेका आफन्तको ताजा खबर बताउँछन् मलाई ।
म कुनै परिचित घरमा पस्दै, अरू अपरिचीत सँग परिचय लिँदै म
त्यो आफू जन्मिएको र हुर्केको बेँसि खेतमा पुगेँ। त्यो टारिको खेतमा रहेको एउटा पर्खालको
भग्नाँवशेसमाथि बसेर (सायद ५४ बर्ष अगाडी त्यो नै म जन्मेको घर थियो) एउटा ‘सेल्फि’
लिए र तलतिर खेतको माझमा अबस्थित घरलाई हेरेँ, जाहाँ हामि सबै छोराछोरि जन्मेर
हुर्केको आँगन प्रस्ट देखिन्थयो । अनि त्यहि खेतै खेत मन्दिरको बाटो लागेँ । बुबाको
नेत्रित्वमा सम्बत् २०२१ मा निर्माण भएको यो शिबालयको प्राङगडमा मैँले साउँ अक्षर
सिक्नका साथै गिता र चन्डी कन्ठ गरेको थिएँ । यहि मन्दिरलाई केन्द्रित गरेर धेरै
पुराण, पुजापाठ, र अरू सामाजिक कामहरू हुने गर्थे । मन्दिरले नयाँ रुप पाउन लागेको
र सम्योगबस आजै मूर्तिहरू छेउमै सारेर त्यो ठाउँमा भव्य मन्दिर बन्न लागेको कुरा
थाहा भयो । म र मेरा गाउँका धेरै सहपाठिलाई अक्षर चिनाउने मेरा काका श्री खडानन्द
भट्टराईको नेत्रित्वमा यो काम भएकोले र म पनि त्याहाँ भेला भएका केहि गाउँका मित्र
सँग सहभागि हुन सकेकोमा मलाई अरू गर्व भयो । अर्को एक बर्ष सम्ममा नयाँ शिबालय
बनिने आशामा म फर्केँ।
यो यात्रा गर्दा गर्दै मलाई त्यो ‘पाहाड’ पुग्ने ईच्छा अझ
गहिरो हुन थाल्यो । भोलि पल्ट ट्याक्सिमा चढेर साम्चि झर्दै गर्दा ति अतितका
कठिनाईलाई फेरि एकपल्ट केलाएँ । त्यो अन्धकार धेरै हद सम्म हटेको छ, आशाका किरण
पलाएका छन्, र भौतिक सुबिधा बडेको छ । सन्चारको बिकाशले देशबिदेशका समाचार सुन्न र
बुझ्न सक्षम छन् मानिसहरू । त्यो बेला दिनमा २-४ घण्टा सुनिने रेडियो नेपाल गाउँका
२-४ घरमा मात्र उपलब्ध थियो । आज घर घरमा ‘डिस’ टिभि छन्, ४०-५० वटा चेनेल आउँछन्,
इन्टरनेट छ ।
मैले मेरो जीवनको सबै भन्दा महत्व ५ बर्ष कक्षा ६ देखि १०
सम्म पढेको ठाउँ, यो सानो साम्चि शहर आज पनि झण्डै उस्तै छ । आज साना गाउँबाट उठेर
कति ठाउँहरू शहर बनिसकेका छन् भनेँ, धेरै पुरानो यो शहरले किन हो बिकासको काँचूलि
फेर्न सकेन । जे भए पनि मलाई मन पर्ने ठाउँहरु मध्येको यो शहरमा जागिरबाट अबकाश
भएपछि बसोबास नै पो गरौँ कि लागेको छ ।
यात्रा ता बाँकि नै थियो।
हामि दुई दम्पति गौरादह घर पुग्यौँ । भोलिपल्ट साँलदाजूलाई
फोन लगाएर ताप्लेजुङ जाने सुझाब राखेँ । धेरै नसोची दाईले सल्लाह गर्न भाङमारी आउन
भन्नू भो, म दौडेर पुगेँ । “ल हुन्छ भाई म तिमिहरूलाई म पुर्याएर लयाउने भएँ” भने
पछि, मेरो यसपालिको यात्रा ‘मेनाबाट ओसे सम्म” हुने पक्का भयो।
२-४ दिनको तयारी पछि दाजूले बोलाउनू भयो, हामी सबैकि ७५
बर्षीय कान्छि फुपुले पनि हामि सँग जाने ईच्छा जाहेर गर्नू भयो । त्यो भन्दा हर्ष
हामिलाई के हुन्थ्यो । बरगाछिबाट हामि ३ जना बिहानै बाटो लाग्यौँ । सल्लाह अनुसार
राजमार्गमा पुग्दा उताबाट, कमल दाई, निर्मला भाउज्यू र दाज्यू गोबिन्दराज आईपुग्नू
भयो । हर्ष उल्लासका साथ हामि अघि बड्यौँ । पुर्व पश्चिम राजमार्ग छोडेर ऊत्तर
लाग्ने ठाऊँमा यो यात्रामा एक अनौठा ब्यक्ति सामेल भए । वाहाँ अन्न र नुन नखाने,
एक त्यागि समाजसेवि फलहारि स्वामि थिए ।
केहि बेरमै हाम्रो सवारीले हँडिया बूधबारे भएर होचा पाहाड
चढ्न थाल्यो । रमाईला गाउँहरू, हरिया खेतबारि छिचोल्दै रमणीय चियाबारी देखिन थाले । छिट्टै कन्याम,
सानो पाथिभारा, साना बजारहरू पार गर्दै, रमाईला गफगाप र बिशेस कमाल दाजूका अनन्त
टिप्पणि र कमेन्ट्रिका साथ हामि ईलाम पुग्यौँ । यो सुन्दर पाहाडी शहर तिनवटा ‘अ’ -
अम्लिसो, अलैँचि र ओलनका लागि प्रसिद्द छ भन्ने खुलाशा पनि कमल दाजुबाट भयो भने,
गोबिन्द दाजूका एक बिशेस आज्ञाकारी
बिद्यार्थि साभार दिउँसोको खाना होटेलमा सम्भव भएपछि, हाम्रो रमाइलो यात्रा जारी
रह्यो ।
प्राय उत्तरतिर केन्द्रित यात्रामा छिट्टै नेपाल-चिनका
सिमानाका हिउँले ढाकेका चुचुरा देखिए । कन्चन्जङ्गा को पश्चिमि भाग र त्यससँगै
जोडिएको कुम्भकर्णको अवलोकन गर्दै साँझ पर्दा थर्पू पुगियो । त्याहाँ चलिरहेको
एउटा घर पैँचोमा सामेल भई प्रसाद लिएर भर्खरै निर्माणाधिन बाटो लिएर अगाडि बडियो ।
रात परिसकेको थियो, बाटो जति अगाडि उति जटिल हुन लाग्यो । कुनै ठाऊँमा ओर्लँदै,
ढुँङगा चक्का मुनि राख्दै, जङ्गलको साँगुरो बाटोमा चालकले धेरै गुनासो गेरर तर मेहनत
र धैर्यका साथ झण्डै ८।३० बजे मात्र हामिलाई च्याङथापूको जगतमा पुर्याए । त्याहाँ होमस्टेको सुबिधा रहेछ । धेरै सत्कारका
साथ गराइएको अति स्वादिष्ट नेपालि भोजन पछि त्यो गेस्टहाउसको न्यानो कोठामा, भोलि
हुने रोमान्चक यात्राको प्रतिक्षामा सुतियो ।
भोलिपल्ट जगतमा रहेका पुराना ठाऊँहरू, स्कूल र सानो बजार
घुमि सकेर, दाईहरूबाट यो ठाउँको, याहाँका आफन्तहरूको परिचय गराइए पछि,
बिहानको खाना खाएर पुन उहि हिजोको बाटो
लियौँ । नाम्रेक, सेरेजा, फाक्लुङ,
सामाखू, ओयाम, थर्पू, यि सबै हाम्रा आफ्ना र नातागोता का गाउँ थिए अरे । तिनै
ठाउँहरू हुँदै तल काबेलि झरियो अनि फेरि उकालो चडेर, तमर र काबेलिको मनोरम सङ्गम
हेर्दै, गुराँशका बुटा, अम्लिसो घारि हूँदै हामि साँझपख ताप्लेजुङ बजारको पाथिभारा
लजमा बास बस्न पुग्यौँ ।
योजना अनुसार भोलिपल्ट हाम्रा परमपुज्य काईँला बाको घरमा
पुगियो अनि जीवनमा पहिलो पल्ट वाहाँको दर्शन गरेँ । त्यो दिनको मलाई बर्सौँ
देखिको तपस्या थियो, आज आएर बल्ल पूरा भयो
। अर्को यो यात्रामा सहभागि हाम्रि कान्छि फुपुको आफ्ना काँलदाजूसँग बर्सौँ पछाडि हुनसकेको
सहबास, हामि सबैका लागि यस यात्राको ठुलो उपलब्धि र हाइलाइट नैँ थियो । दाजू-भाई र
सम्पूर्ण सँगको भला कुसारि, अनि घर वरिपरि फलेका सुन्तला र त्यस पछि स्वादिस्ट
भोजन गरेर हामि ताप्लेजुङ बजार र यस वारिपरिका गाउँठाउँको अबलोकनार्थ निस्क्यौ ।
सुकेटार पुगेपछि अरू माथि जानलाई हाम्रो जस्तो सानदार मोटर
पर्याप्त भएन । फोरह्विल भएको ट्याक्सि चडेर साह्रै अप्ठ्यारो बाटो हुँदै माथि
देउरालि पुगियो । त्याहाँ बाट हेर्दा माथि पाथिभारा, त्यसको पछाडि कुम्भकर्ण अनि
वरिपरिका रमणीय गाँउहरु देखिए । केहि बेर प्रयास गेरपछि कमल दाइले हामिलाई डिलमा
चडेर फावा खोला पारिको ओसे गाउँ ठम्याइदिनु भयो । हाम्रा आँखा त्यहिँ अडिए, दाइले
घर मात्र ठम्याउनुभएन, घर-खेत, गोठ लाने पाताल देखि, हाम्रा जेष्ठ बूबा बसेको वारि
पटिको गाउँ सबै सबै देखाउनू भयो । हामि जुनै कारणबास जाहाँ जाहाँ पुगे पनि, हाम्रो
उत्पतिको थलो भने यहि थियो । धेरै बेर वारिपारि हेर्दै, त्याहाँका भिर पाखा र गाउँ
हेरेपछि फेरि केहि तल झर्यौ । त्यो
पाटोमा, तल अबस्थित मावलि गाऊँ हाङदेवा देखियो तर त्यो भन्दा तमर पारिको खोक्लिङ
तुलशालाई नदेखाइ हुन्न्थ्यो । उनकि आमाले बर्षौँ देखि सुनाएका कथाको थलो त्यहिँ
थियो । सय बर्ष अगाडिको कुरा त्यो, खोक्लिङका “थरि” ओझाकि भान्जि भएर बिताएका
बाल्याबस्था र सानै छँदा परिवार बँसै जानुको बाध्यताका कथाको पुर्बाधार त्यहि
खोकलिङ थियो । उनि आमाले भनेका कुरा
सम्झन्छिन, “आमैले भन्नुहुन्थयो, ती ओझा धेरै
धनि थिएरे, गाऊँका ठुला ठकेदार, कमारा कमारी भएका, कति भाई लाहूरे पनि,
उनिहरूलाई सारै माया गर्ने अरे वाहाँलाई” । तर त्यो बेलाको परिस्थिति बिवस “आमैको”
परिवार भने ओझाहरुबाट छुट्टिएर फालेलुङको बाटो मुगलान पसेछ । पछाडि अफ्नो जेथोमेथो
लिन फर्कँदा बाबा चैँ यतै पाहाड मा देवबसान भएछ भने, भुटान पुगिसकेको सानो टुहुरो
परिवारले भोगेका पिडाको इतिहास अर्कै छ ।
अर्को नपुगि नभएको ठाउँ ताप्लेजुङ बजार स्थित बुबाले अध्ययन गरेको पाठशाला, जून चैँ पदयात्रा द्वारा दर्शन गराएरै छाड्नु भयो गोबिन्द दाजूले ।
गाडि चडेर ओरालो लागेपछि फलहारि गुरूजि पनि शान्त हुनुभयो ।
बेलाबेलाको गफगाफ का बिचमा मेरो मन फेरि मेनाको उहि पुरानो ठाउँमा पुग्यो । बुबा बर्सै पछि परदेश (पाहाड) जानू हुन्थ्यो।
आमा २ या ३ बर्षको अवधि पारेर हाङदेबा माइत र ओसे बालाई भेट्न भनि २-३ महिना नै हराउनू
हुन्थ्यो । काखको सानो भाइ वा बहिनि बोकेर, हामि अरू रहेका भर्ल्याङ भूर्लुङ केहि
छिमेकिको रेखदेख या १० बर्षिय ठुलदिदीको भरोसामा हिडे पछिका हाम्रा मनका बेदना सँग
आउने कल्पनाका घर र आफन्त यहिँ थिएछन् । हामिले आमाको अनुपस्थितिको तितो अनुभव
गर्दै, धुँआ र धूलो भोगि रहँदा, हाम्रा प्रतिक्षाका आँखा त्यो पारिको सिनकौलि
डाँडामा पुगि रहन्थे भने, फर्केर आएपछिको
आनन्द र ती यात्राका बिबरण, हजुरबुबा र उता भएका आफन्त र छिमेकिका कुराहरू धेरै
दिन सम्म सुन्न पाउँदा पनि यहिँ पुगेको कल्पना गर्थियौ रहेछ ।
आज भुटानका सबै ठाँउको यात्रा गरिसक्दा हाम्रै जस्ता सयौँ
गाउँ उस्तै दुर्गम र अनटङकार थिएछन ।
प्राय सबै ती ठाउँहरूमा बिकाश आई सक्दा आज बल्ल यो हाम्रो गाउँले काँचूलि फेर्न
थालेको छ । घरघरमा टिभि छन्, समाचार क्षणक्षणमा सुनिन्छ, धेरै उज्यालो भएको छ ।
उसबेला दिनमा २-३ घण्टा प्रसारण हुने रेडियो नेपाल सुन्नलाई गाउँबाट छिमेकि आउँथे
। कुनै समयमा हाम्रो घरमा भएको ग्रामोफोन सुन्न पनि गाउँबाट छिमेकि हरेक रात राँको
बालेर आएको सम्झना छ ।
फिदिम, हामिले सँधै सुनेको अर्को ठाउँको नाम । हाम्रो बास
त्याहाँको लजमा हुन पुग्यो । सानो बजार लाग्दो रहेछ, हामि त्यो गाउँका साग सब्जि,
फलफुल, गुन्द्रूक- सिन्कि, सुनतोला को बजारमा घुम्दै गर्दा कसैले, “तिरिमा लाने”
भन्दै साथिलाई गालि गेरको सुनेँ । यो शब्द ता उता पनि पुगेको छ !! अनि सम्झेँ,
बोलि उहि छ, भाषा उहि हो, रहन सहन, करूणा र बेदना पनि उस्तै । त्यो भिडमा देखिने ४
जात ३६ बर्णको बिबिधता याहाँ जस्तै उता पनि निर्माण भएको छ । नेपालि जातिको बसाईँ
सराइँ को चलन र ईतिहास धेरै लामो रहेछ । मैँले हिजो च्याङथापूमा भेटेका मेरा
काकाका मामाका नाति पनि भुटानको मेनाको गाब्जि
पौँठाक मा हुन सक्थे, यदि मामाले पनि भान्जाकै जस्तो फालेलुङको बाटो लिएको
भए । ति धमिले गाउँकि धिमाल्नि आमैले पाँचथरमा भएका उनका मामाका नातिलाई सम्झेर
त्येति धेरै बिलौना किन गर्नु पर्थ्यो र, यदि उनलाइ श्रिमानले मुगलानको प्रलोभन
देखाएर त्येत्रो भिषण जेमद्वार कटाएर त्यो ठाऊँ सम्म न लगेको भए । यो बिधिको बिधान
हो वा आर्थिक स्थिति र अभावको कारण हो, आजका पुस्तालाई ठम्याउन गाह्रो छ । तर
यथार्थ यहि हो - चौतारि र धारापानि याहाँ पनि छन् वाहाँ पनि छन्, बेँसि र बेठि
याहाँ र वाहाँ दुबै तिर छन्, डोका नाम्ला, ढिँकि जाँतो, तुलशिका मोठ र गुन्द्रि-गजरा दुबै
तिर छन् । तिनै अनुहार, तिनै रूढिबादि,तिनै अन्धबिश्वाष, धामि झाँक्रि आज सम्म
दुबै तिर बाँचेकै छन । उस्तै हुन तर रास्ट्रियताको क्रितिम पर्खालले भिन्न पार्न खोजेको मात्र ।
यिनै बसाईँ सराई बाट पिडित भए पनि, म, आज आएर ति पुर्खाले
भोगेका चरम पिडाबाट मुक्त भई सकेकोले, सहजै सन्सारको परिक्रमा गर्न सफलछु । त्यसको
तुलानामा यो छोटो यात्रा ता धेरै पल्ट दोहोय्राउनू परे पनि आज साधन र सुबिधा छ, मन
र समय मात्र भए पुग्छ ।
यो छोटो तर स्मरणिय यात्रालाई अझै उजगार बनाउने प्रयास
रहनेछ । एउटा बिकल्प चैँ एउटा सानो समुह बनाएर त्यो ऐतिहासिक बाटो पदयात्रा गर्ने
इच्छा छ- ओसे देखि मेनाटार सम्म । ईतिहास दोहोर्याउन नसके पनि एउटा छायाङकन गर्ने
मन छ । चित्त बुझेमा मलाई तलको email ठेगानामा सम्पर्क गर्दै
गर्ने, एकदिन सफल भइएला ।।
No comments:
Post a Comment